Doe zoals 24493 andere vrouwen en registreer jezelf hier om toegang te krijgen tot alle pagina's! Klik op het sleuteltje om het formulier in te vullen.
Je mist iets op deze site? Je wil een opmerking kwijt of wil graag een onderwerp
behandeld zien op de site? Vragen over je menstruatie? Schrijf ons dan!
Per week 10.000 bezoekers!
U bent hier:
Hoofdindex
>
Algemene informatie
> Ik heb last van een pijnlijke menstruatie. Hoe komt dit, en wat kan ik er aan doen?
Ik heb last van een pijnlijke menstruatie, wat kan ik er aan doen?
Menstruatiepijn (ook wel wordt dysmenorrhoe genoemd), wordt opgesplitst in primaire en secundaire dysmenorrhoe.
Primaire dysmenorrhoe komt het meeste voor en kan reeds optreden van bij het
begin van de puberteit. De oorzaak ervan is onbekend. Het gaat om hevige pijn
of krampen in de onderbuik tijdens de eerste dag(en) van de menstruatie, die
soms gepaard gaan met hoofdpijn en misselijkheid. De ernst verschilt van
vrouw tot vrouw en is ook voor een vrouw niet altijd gedurende haar hele
vruchtbare leeftijd gelijk. In het algemeen heeft men geen of sterk
verminderde menstruatiepijnen wanneer aan de menstruatie geen eisprong is
vooraf gegaan (bijvoorbeeld bij pilgebruik). Meisjes die nerveus, emotioneel in de war zijn of
weinig aan sport doen, hebben een hogere kans op primaire dysmenorrhoe.
Menstruatiepijn is de meest voorkomende klacht over de menstruatiecyclus:
meer dan de helft van de volwassen en één op tien jonge vrouwen heeft er last
van. Meestal beperkt het zich tot een dof en zeurderig gevoel in de
onderbuik, maar bij anderen kunnen de krampen zo hevig zijn, dat ze in bed
moeten blijven en de dagelijkse aktiviteiten in die periode moeten beperken.
De pijn kan ook uitstralen naar de bovenbenen, heupen en onderkant van de
rug.
Vroeger dacht men dat jongere meisjes vooral last hadden van pijnlijke
menstruaties omdat hun baarmoeder nog niet volgroeid was en de opening in de
baarmoedermond daardoor kleiner was. De baarmoeder zou zich dan krachtiger
moeten samentrekken om het bloed eruit te stuwen. Het is inderdaad waar dat
menstruatiepijn vaak vermindert of verdwijnt als men eenmaal zwanger is
geweest, maar deze theorie bleek toch niet houdbaar. Er zijn immers ook jonge
meisjes (met een eveneens nog niet volgroeide baarmoeder) die géén last
hebben van menstruatiepijn. Daarnaast werden vaak nog andere theorieën naar
voren geschoven als verklaring voor menstruatiepijn: dochters van moeders met
menstruatiepijn zouden hun moeders in dat opzicht 'nadoen' of de pijn zou te
wijten zijn aan een slechte lichaamshouding en een verkeerde voeding. Geen
enkele van deze theorieën kon ooit bewezen worden.
Het staat vast dat de menstruatiepijn heviger is na een cyclus waarin een
eisprong heeft plaatsgevonden. Daarom moet eerder gedacht worden in de
richting van een hormonale oorzaak. Na de eisprong verandert het
achtergebleven follikel in het corpus luteum of gele lichaam. Dit maakt
oestrogeen en progesteron aan. Dit laatste hormoon zou de boosdoener kunnen
zijn. Progesteron veroorzaakt immers een toename van de spanning in de spier
van de baarmoederhals, waardoor het baarmoederhalskanaal in de tweede helft
van de cyclus iets nauwer is. Als vlak voor de menstruatie het
progesterongehalte in het bloed weer daalt, neemt ook de spanning in de spier
van de baarmoederhals af. Bij vrouwen die veel last hebben van
menstruatiepijn zou dit proces niet vlot genoeg kunnen verlopen, waardoor de
baarmoeder krachtiger moet samentrekken om het bloed naar buiten te persen.
Na één of twee dagen is het baarmoederkanaal voldoende ruim: de pijn ebt weg.
Vandaar dat sommige vrouwen baat vinden bij een verwijding van de
baarmoedermond.
Ook een overproduktie van progesteron wordt als mogelijke oorzaak naar voren
geschoven. Hierbij verlicht een behandeling met estrogenen de klachten.
Andere dokters denken dan weer dat een teveel aan estrogenen verantwoordelijk
is en zullen extra progesteron voorschrijven.
De meest populaire theorie is die van de prostaglandines; hormoonachtige
stoffen die spanning in de baarmoederspier verhogen en samentrekkingen
veroorzaken. Een teveel aan deze stof zou de baarmoeder zo hevig laten
samentrekken, dat ze in een kramp terechtkomt. Geneesmiddelen met
anti-prostaglandine hebben echter niet bij alle vrouwen een gunstige
uitwerking.
Er zijn enkele huismiddeltjes die de pijn kunnen verlichten. Een dieet van
granen, verse groenten en fruit, veel oefeningen en voldoende slaap blijken
de menstruatiepijnen te verlichten. Vermijdt het gebruik van zout, koffie,
alcohol, gerafineerde suiker en witte bloem vanaf een week voor de
menstruatie. In plaats van drie keer per dag te eten, splitst men de
maaltijden best in kleinere stukjes. Een heet bad nemen, een warme kruik op
de buik leggen, de partner een lichte massage van de buik laten uitvoeren,
een kop warme melk drinken of slapen met opgetrokken knieën zijn er een paar
gekende voorbeelden. Ook een orgasme kan de pijn verzachten, omdat de
samentrekkingen de verhoogde hoeveelheid bloed in de onderbuik terug over het
lichaam verspreiden en de baarmoeder laten ontspannen.
Primaire dysmenorrhoe wordt over het algemeen behandeld met geneesmiddelen
waarin anti-prostaglandinestoffen zitten, of asperine. Bij ernstige gevallen
wordt de pil of andere hormonen voorgeschreven. Lichaamsbeweging, goede
voeding en het vermijden van stress zijn belangrijk.
Vrouwen die willen vrijen en last hebben van menstruatiepijn, doen er goed
aan om gedurende de eerste dagen van de menstruatie niet in de klassieke
missionarishouding te vrijen. De meest geschikte positie is op z'n hondjes
(daarbij knielt de vrouw voor de man op handen en knieën neer).
Men spreekt van secundaire dysmenorrhoe indien er voor de menstruatiepijn een
lichamelijke oorzaak wordt gevonden. Het gaat hierbij dan om bijvoorbeeld
endometriose, een ontstekking in de bekkenbodem, een tumor, kanker of
poliepen. Typisch is dat men pijn en een verhoogde bloedafscheiding heeft,
terwijl de menstruatie in de voorgaande jaren normaal verliep.
De behandeling van secundaire dysmenorrhoe hangt af van de oorzaak. Hormonen,
antibiotica of een chirurgische ingreep zijn vaak nodig.
Een vaak voorkomende bron van secundaire dysmenorrhoe is endometriose. Dit is een ziekte waarbij baarmoederweefsel buiten de baarmoeder
groeit. Als een vrouw menstrueert wordt een deel van het
baarmoederslijmvlies afgestoten. Dat deel verlaat grotendeels het
lichaam. Maar via de eileiders - die in open verbinding staan met
de buikholte - gaat er ook nog een beetje de buik in. Bij sommige
vrouwen hecht het slijmvlies zich daar om nog onbekende reden aan
het buikvlies.
Endometriose kan voorkomen achter de baarmoederhals, aan de achterkant
van de eierstokken, op de darmen en op de blaas.
Als het weefsel dicht bij de vagina groeit, kan de penetratie tijdens de
co?tus erg pijnlijk zijn. Verder zijn overvloedig veel bloedverlies tijdens
de menstruatie en doorbraakbloedingen typische klachten voor endometriose.
Het komt minder voor bij pilgebruiksters en vrouwen die reeds kinderen
hebben gehad.
Endometriose is een veel voorkomende aanleiding voor onvruchtbaarheid. Omdat
vrouwen op een steeds latere leeftijd kinderen krijgen, stelt dit de nodige
problemen.
Bij één derde van de vrouwen worden de klachten niet erger, bij een derde
neemt de endometriose in de loop der tijd toe en bij een derde geneest het
spontaan. Bij pijn is behandeling met hormonen mogelijk. De
endometriose-haarden bestaan uit baarmoederslijmvlies en zijn zeer
gevoelig voor hormonen. Na behandeling met progesteron zijn de
haarden meestal na drie tot zes maanden verdwenen. Als de haarden groot en pijnlijk zijn, is een verwijderingsoperatie aangeraden.
Endometriose kan worden onderdrukt, maar de aandoening blijft bestaan.
